Vrijheids-mijmeringen

Ik was 22, leidinggevende op een kinderboerderij en werd ontslagen omdat ik in God geloof.

De desbetreffende gemeente waar ik als ambtenaar -op klompen- fungeerde nam nauwelijks de moeite tot een verpakking: ‘Natasja, je doet je werk ge-wel-dig, maar we kunnen niet goedkeuren dat jij over God spreekt. Feitelijk ontbreekt het aan klantkwaliteit.’

Te jong, naïef en gekwetst in mijn kwaliteiten besefte ik niet dat kwalitatief klantcontact, naast dierenwelzijn voorop stond in mijn functioneren. Daarop was ik aangenomen. Doorgegroeid. Mijn ontslag was feitelijk een afrekening voor het feit dat ik christen werd tijdens mijn dienstperiode. Té christen. Niet zo katholiek als mijn werkgever. Die scheidde geloof en werk. Maar… Zei de beste man: Hij kon duidelijk merken dat ik ‘een beetje God’ bracht op de boerderij. Mijn werk loog er niet op. Enkel ik moest er maar beter niet over spreken.

Ik kon dat niet. Ik werd geschorst, ‘versprak’ mij weer over God, werd opnieuw geschorst en uiteindelijk ontslagen. Dom?
Ik nam het voor lief. Ik wilde niet vechten voor de vrijheid die iedereen mij toekende. Ik zou een rechtszaak kunnen winnen! Pff… Daar ben ik te eenvoudig voor.
Eigenlijk vond ik het wel grappig dat er ouders bij mij kwamen met de mededeling dat ze hun kinderen naar de boerderij stuurden voor de beesten én ze thuiskwamen met Jezus.
Dát móest stoppen! En dat deed het. De gemeente boog voor boze ouders die hun kinderen naar christelijke scholen stuurden. Had ik met ze gesproken over gruweldaden van menselijke wreedheid en de vrijheid die dat ons bracht, dat had ik lovende egostrelingen ontvangen over mijn educatieve geest.
Maar simpele, ego bevrijdende en praktische levenslessen op grond van Bijbelse normen en waarden bleek een NO GO. Mijn ontslag werd eigenlijk een beetje mijn Jodenster.

Dat dit kon in een land als Nederland?!

Tja, het gebeurde vroeger. Dus waarom nu niet.
Ik besefte mij eigenlijk ook niet dat ik beperkt werd in mijn vrijheid.
De verontwaardiging dat ik ontslagen werd omdat ik openlijk het christendom praktiseerde door te bidden voor mens en dier, spreken over genezing en liefde en door lief te hebben, drong pas door toen ik de keuze maakte om enkel nog voor een christelijke werkgever te willen werken. En daar thuiskwam in een vesting van vrijheid. Zelfs nu ik wat stiller en voorzichtiger ben geworden. Getemd, zou je het kunnen noemen. Maar ik wist dat ik onmogelijk mijzelf kon splijten van wie ik ben als gelovige.
Toch voelde ik mij gelabeld. Zoals ik al zei, mijn ontslag was eigenlijk een beetje mijn Jodenster. Ik durfde niet eens meer aan te kloppen bij een niet-christelijke werkgever met deze referentie.

Stond ik vroeger op een sinaasappelkistje?
Nee. Ik stond op een picknicktafel. Ik vertelde handenvol tieners groots en theatraal over David en Goliath, Jona en de ‘walvis’, het splijten van de Rode Zee. En verwonderde mij dat ze op hun christelijke scholen nog nooit verteld was dat Jezus kinderen helemaal te gek vindt! En zij vonden Jezus te gek. Ze pakten de vrijheid van zijn waarheid. Heb je naaste lief als jezelf. En ja. Ook God boven alles. Ik zag het in hun keuzes.
Er werd niet gepest of gevloekt. Deed men dit wel, dan werd er op gewezen. Door elkaar. Een stel pre pubers. Er was respect en verantwoordelijkheid onder de vrijwilligers en medewerkers. We hadden pret. Er heerste een sfeer van speelsheid en openheid.
Dáár, als jonge vrouw tussen het hooi en de konijnenjongen door, leerde ik wat verantwoordelijkheid was, maar dat dat vooral een onmogelijke last voor mij was als ik het woord ‘God’ uit mijn vocabulaire moest schrappen. Ik nam de vrijheid dat niet te doen en het kostte mij mijn baan.
Heb ik spijt van mijn ontslag? Sommigen vinden mij nog steeds dwaas. Ik had zoveel méér…
Nee.
Je moet mij goed kennen, of mijn boek lezen, wil je weten waarom ik ervoor kies om uitgesproken christen te zijn. De kern zit hem in de ware vrijheid die zij omhelst.
Het is immers Bevrijdingsdag. Elke dag bevrijdingsdag.
Waarom haal ik daar mijn twee glorierijke jaren als radicaal bedrijfsboerinnetje voor uit de kast?

Omdat het mij voor het eerst deed kiezen te leven in vrijheid.
Want ondanks ontslag en de geniepige aanslag op mijn vrijheid van meningsuiting: ik had een keuze om in vrijheid te leven!
Ik koos ervoor enkel nog voor een christelijke baas te werken and here I am.
Een huishoudelijk medewerker van het Leger des Heils en parttime schrijfster voor de grote Baas.
Mijn enthousiasme is gevormd door de jaren heen, net als mijn ambities.
Ik hoef niet meer bovenaan de lader te leven om meer bereik te hebben. Mijn bereik is prima voor zover mijn stem klinkt en mijn armen lang zijn. Misschien mijn boeken dik…

En zo nu en dan meander ik wat op dit blog…

Ik beschik over de vrijheid waar velen voor zijn gevallen. En ik ben dankbaar.
Vorig jaar schreef ik in mijn functie als stadsdichter voor dezelfde gemeente die mij ontslagen heeft, een gedicht over de vrijheid rond Bevrijdingsdag. Het was een mooie voordracht. Ik had de vrijheid het niet te doen, deed het toch.

Maar ik kon en kan niet het cynische genieten onderdrukken betreft een uitspraak van Claudia de Breij. Het komt op het volgende neer: Ik vind Bevrijdingsdag mooi. Een internationale samenhorigheid waar artiesten in helikopters voor nodig zijn om dat te voelen.
Ze heeft gelijk. Dat is onze Bevrijdingsdag tegenwoordig. Feest.
Maar ik geloof hardnekkig in wat in wat Jezus zei: alleen de waarheid maakt u vrij!
Een ieder die gesneuveld is voor onze vrijheid, is gestorven voor een waarheid.
Ik zal over die waarheid nu niet uitweiden.

Maar de kinderen op de kinderboerderij begrepen haar.
Ze is een drijfveer van binnen. Een vrijheid waarin je beweegt. De vrijheid in het omgaan met elkaar. De manier waarop.
Ik kan je over waarheid die echte vrijheid brengt een goed gesprek aanbieden. Jezus zijn prediking is misschien niet altijd logisch voor de meeste, maar feitelijk zei hij onderstaande:

We geven vrijheid pas echt een gezicht als we stoppen met nieuwe oorlogen starten. Stoppen met ‘vechten voor vrede’. Soms de laagste weg gaan voor elkaar…
Elke dag Bevrijdingsdag.

Geef mij maar een sinaasappelkistje. Of een picknicktafel.
Ook als het mijn baan kost.
Velen anderen kostte het hun leven.

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s