Doorzetten en dankbaarheid

Met de grootst mogelijke moeite sleep ik mij mijn bed uit.
Door een stom stoeipartijtje van het weekend heb ik mijn knie verdraaid en loop ik met een zere rug. Waar het gister nog mee leek te vallen heeft de nacht z´n stijfheid verspreidt en ik kreun. Ik ben sinds het nieuwe jaar zeer trouw in de sportschool te vinden, maar weet nu al dat dat hem niet gaat worden vandaag. Het komt zelden voor, maar ik heb een joekel van een ochtendhumeur en baal daarbovenop als een stekker. En als er ook al één ding te noemen is waar ik zin in heb, dan is dat in ieder geval niet mijn werk.
Daar komt bij kijken dat vandaag de sterfdatum van mijn moeder is. Het is al 27 jaar geleden dat ze overleed. Ik was nog maar een kind en heb altijd in mijn tienertijd en zelfs begin twintiger jaren geroepen dat ik geen last had van het niet hebben van een moeder. In een zekere zin is dat waar. Tijd maakt dat dingen wennen en slijten, ook pijn. Maar een sterfdag, met name nu ik ouder ben, maakt toch dat het gemis een diepere dimensie krijgt. Een soort ongenaakbare leegte, gevuld met momenten die gewoon de moeite waard hadden geweest om te delen. Het is niet erg, bedenk ik mij. Ook de zwaarte van vandaag zal weer voorbij gaan.
Ik zucht. Ik gooi mijn laatste paar slokken koffie naar binnen en commandeer mijzelf als een kreupel paard naar het station.

Als ik bijna een uur later aanbel bij mijn eerste cliënt heb ik mijn humeur onder controle maar voel ik mij nog steeds geradbraakt. Eigen schuld, dikke bult bemoedig ik mijzelf hardop, had ik maar niet als een vrouw met teveel testosteron in een stoeipartij verwikkeld moeten raken. Als de deur opengaat kijk ik in het lieve en blije gezicht van mijn maandagochtendklant. Haar hartelijke ‘goeiemorgen’ maakt een hoop goed en ik weet dat ik vandaag door ga komen. Mevrouw en ik hebben grootste plannen voor haar huis vandaag en ik ben ineens vastbesloten met niets minder weg te gaan dan een opgeruimd huis en opgebouwde cliënt.
Zonder het te vragen zet ze mij mijn kopje koffie voor en met een glimlachende zucht gaat ze zitten. Mijn aanwezigheid betekent werk aan de winkel en ik weet dat ze daar soms nog moeite mee heeft, maar zelden deelt ze deze weerstand. De laatste weken heb ik bij deze zorgzame en intelligente dame steeds meer ingang gekregen de grote klussen in haar huis op te pakken en vandaag is geen uitzondering. Het valt mij op dat ze zelf steeds meer moeite doet om haar huisje aan kant te houden en dat maakt mij blij. Dit is zo’n klant waar het gewoon goed zit in het contact en waar ik ook geen moeite hoef te doen in omslachtige, voorzichtige of bemoederende communicatie. Toen mijn kat een paar weken geleden overleed verraste ze mij met een spontane en integere knuffel. Bij sommige mensen zijn dat grensgevallen, bij deze op het oog iets afstandelijke dierenliefhebber een koestermomentje. Beide genieten we van de opgebouwde vertrouwensrelatie en ontspannen nemen we onze plannen door. Vandaag gaat de bank aan de kant, zullen er een halve hond vinden, stoffen we de planten die al in geen jaren meer groen zijn geweest, moet de binnenkant gelapt worden en worstel ik mij door de bijna onoverkomelijke klus van stoffige en vettige kozijnen. Maar ik heb de smaak te pakken. Ook de buitenkant van de ramen worden gelapt onder het mom van dubbel profijt van ons werk.
We drinken nog een kop koffie en mevrouw blijft maar zeggen hoe reusachtig tevreden ze is met het werk dat we hebben verzet. Als ze er zachtjes achteraan zegt hoe blij ze met mij is, raakt dat mij oprecht.

Ik heb moeite om bij mijn tweede cliënt te komen maar terwijl ik zo rustig mogelijk loop dank ik God voor Zijn goedheid en voor doorzettingsvermogen. Ik verstevig mijn stappen iets. De dag is bijna om fluister ik tegen niemand in het bijzonder.
Mijn zelfmedelijden slinkt tot het nulpunt op het moment dat mijn tweede klant haar deur opendoet. Zoals altijd loopt ze moeilijk maar vandaag is het extreem. Terwijl ze voor mij uit door de gang kreupelt zie ik hoe haar magere knieën haar met moeite kunnen houden.
Het valt mij gelijk op dat in haar krappe halletje nog steeds het bed staat dat er vorige week ook al stond.
Ook nu krijg ik koffie. Als ik even informeer hoe de week is geweest, krijg ik te horen dat ze vreselijk belabberde dagen heeft gehad met veel pijn en lichamelijke ongemakken. Een week waarin ze zeven keer uit het bed in de woonkamer is gevallen. Mijn rugpijn lijkt te verdwijnen. Ik kijk naar het gammele opklapbedje naast mij. Het veel te grote matras steekt over de randen en rondom het bed liggen een tiental kussens die moeten voorkomen dat mevrouw te hard met bed en al op de grond kantelt.
‘Dat bed gaan wij opruimen en ik ga dat nieuwe bed voor u neerzetten.’
Ze aarzelt. Opnieuw, zoals vorige week ook al, vertelt ze dat haar broer dat zou komen doen. Ik vat de brutaliteit om tegen deze dame op leeftijd te zeggen dat dat niet meer nodig zal zijn.
‘Dat kan toch niet, dat u bang bent om te gaan slapen omdat u steeds uit bed valt…’
Ze is overstag.
Het weghalen van het oude bed brengt bakken werk met zich mee. Stofnesten zo groot als ratten verbazen ons beide. Maar als het bed staat zie ik eindelijk een glimp van opluchting op haar van de pijn vertrokken gezicht.
Ook nu sluit ik de deur terwijl ik een tevreden mens achterlaat. Mijn dag zit erop. Ik zucht terwijl ik met een verrassend fanatiek tempo naar de metro loop.

Als ik in de trein zit word ik immens verzadigd door een gevoel van dankbaarheid en rust. Waar ik voor het oog van vele ‘maar’ een huishoudelijke hulp ben, brengt het mij zovéél. Ik mag mijn klanten ontlasten, bemoedigen en elke keer weer blij en dankbaar zien. Mijn werk draait niet zozeer om het huishouden van mensen.
Ook niet eens om het zien van tevreden gezichten, want dat gebeurt lang niet altijd.
Mijn werk draait om het verbeteren van kwaliteit van leven voor tientallen van onze klanten. En ook vandaag voelt mijn missie als geslaagd.

Dit was een goeie dag, de pijn in mijn knie is afgenomen en mijn rug… Tja, wat wil ik graag even klagen dat ik mij de koppigheid moet onthouden niet naar de sportschool te gaan.
Eventjes is daar die leegte weer. Dit keer in een schrijnende gedachte dat ik niet even ´mam´ kan intoetsen op mijn telefoon. Wat had ik graag dit kortstondige moment van verlangen in vervulling zien gaan om van deze dag te vertellen tegen iemand die eigenlijk niet eens een herinnering heeft achtergelaten. Ik glimlach. Het gevoel mag er zijn.
Thuis zal ik neerzakken op de bank. Tevreden. In dankbaarheid zal ik de dag overdenken en genieten van m´n liefde voor koffie.

Al is het een bakkie troost vandaag…

Advertenties

7 reacties op ‘Doorzetten en dankbaarheid

  1. Wat heb je mooi en boeiend geschreven over je eigen gemis, je contact met de cliënten en het intens tevreden gevoel na afloop. Je bent echt heel veel meer dan een hulp in de huishouding.

    Like

  2. Ik heb om gezondheidsredenen ook een huishoudelijke hulp. Ik noem haar mijn reddende engel. Het is heel kostbaar wat je neerzet en mooi om te lezen dat het je afleidt van je eigen pijn. Sterkte in het verdriet om je moeder.
    Ik zie dat je ook gelovig bent. Bijzonder hoe God ingreep in je leven. Ik schrijf ook graag over Hem.

    Liked by 1 persoon

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s